Sevmek ne tuhaf şey…

Mutluluğumun kaynağı da sensin, acımın sebebi de…

Burnumun direği sızlıyor seni düşündükçe, üzülüyorum.

Oysa ne güzel hayallerim vardı… Ne çok dua etmiştim

birlikte yaşamak, birlikte yaşlanmak, birlikte ölmek için.

Her şeyin en güzelini seninle yapmak için ne kadar hevesliydim oysa… Şimdi bütün heveslerim kursağımda birer

kördüğüm, bütün duygularım yaralı…

Hayattan hiçbir beklentim yok artık… Seni bekledim

de ne oldu sanki?

İster dünya yıkılsın bu saatten sonra, isterse kıyamet

kopsun.

Artık ne olacaksa olsun!

Ben körü körüne bağlanırken sana, sen içten içe öldürmüşsün ya beni; canın sağ olsun.

Bir daha sever miyim böyle, hırpalar mıyım kendimi

yok yere…

Bu da bana ders olsun!

Bu ders son olsun…