Bazen alırım kalemi kagıdı elime

Beklerim birşeyler karalamak için

Sonra

Kendimi boş boş bakar bulurum

Boş kagıda

Duygu beklerim yok his beklerim yok

Sözlerse uçuşuyor havada

Yakalamaya hevesim yok

O an farkederimki beynim dinlenmede

Yürekle hiç alakası yok

Sonra biraz kıpırdanma başlar

O zamanda kagıt kaleme fısıldar

Boşver hadi toparlan

Bu gün bunlardan dökülecek söz yok