Payıma (yine) anlam düşüyor,

Anlamın ayaklarına dolanmış insanlar.

Bildikleri her şeyi bilmiyormuş gibi davranıyorlar.

Onlar anlamdan uzak, ben onlardan uzağım…

En çok kendinden uzak olan, onlara uzağım…

Kendinden kaçmayı başarıyormuş gibi davrananlara…

Uzağım, uzaktayım...

Bir bir dökülüyor kelimeler zihnimin çınarından… Billur bir su gibi netleşiyorum… O kadar çok nüansı alıp çıkarıyorum ki ruhumun yüzeyine, anlamsızlıkların gözü kamaşıyor. Artık bir çınara aşılanmış yabani bir gül dalı gibi duruyorum kalabalığın içinde… Bildiğim tek şey; “Kendine tanıdık gelen bir yabancı gibi ölmeyeceğim…” bende anlamadıklarını anla(t)mak niyetinde de değilim. Benim uğraşım hayat denen muammayla...