Sevgilim...

Gökkuşağım...

Hayatımın rengi.. Çayımın demi.......

Kırk yılımı talan eden güzel kadın...

Sana dualarımın 'amin'isin demiştim....hayatın bütün kalleşliğine ve pisliğine rağmen, ve dahi hiç bir '' hah tamam bu bu aşk için yeterli nedendir'' dedirtecek güncel yada kişisel veri olmamasına rağmen 'dua' ya devam etmekteyim..

Biliyorum ;

Haritayı yamuk dışında hangi geometrik şekjle sokarsak sokalım üst--üste denk gelemiyoruz....ben kırklarelini öpüyorken sen hakkaride demleniyor oluyorsun....

Olsun ; Aşk nedir sorusuna nasıl cevap veriyordu şair ;

Kişinin , düştüğü kör kuyudan asla çıkamayacağını bildiği halde güneşi yeniden göreceğine inancını kaybetmemesidir ;aşk diyordu....

Neredeyse izmir kadar gavur bir hayatın hidayet üzere doğmuş bir tutsağı olarak sesleniyorum sana Gülizar'ım ;

Hangi mübah bahaneyle setrettin de yüreğini , bana müfsid ettin bu aşkı...He ?

Şimdi geçmişsin karşıma ; beni yüreğinden at , kendinden soğut manasında saçmalıklar üretiyorsun....

Bil ve asla unutma sevdiğim kadın ;

Eğer karakterimizde zerre kadar çıkılan yoldan dönmek olsaydı inanki kafamıza sıkar hayat yolundan dönerdik....

Soğanın zambakgillerden olduğunu bilmek bana ne katıyorsa , gitmenin sana katacağı şeyde o kadardır....o yüzden gel , familyasına inmeden soğanı ekmeğimize katık edelim...VE aç susuz yaşayalım aşkımızı.....Hayde...

Şerif KORKMAZ