Sonra büyüyorsun işte. Artık babanın elini tutamayacak kadar, her başın sıkıştığında, annenin arkasına saklanamayacak kadar kocaman oluyorsun. Yüklerin, dertlerin ve hüzünlerin de seninle beraber büyüyor. Dünyan, o çocuk gözlerinle baktığından çok daha farklı bir renge bürünüyor. Sorumlulukların kadar yorgunluklarında artıyor. Ve hiç bir yerde, annenin dizinin dibindeki sıcaklığı bulamıyorsun. Sana herşeyin azını layık gören insanları tanıdıkça, babanın o uçsuz bucaksız yüreğindeki şefkati arıyorsun. Büyüdüğün o küçük evin sevgi dolu havasını soluduktan sonra, huzurun mekanlarda değil, insanlarda olduğunu, gözünde herşey değersiz ve küçülmeye başladığı zamanlarda büyüdüğünü anlıyorsun...