Sen , en çok yağmur tanelerine benziyordun.

Yağınca bi kıyamet oluyordun ;

Güneşi gördüğünde beni yalnız koyuyordun ?

Sen en çok yağmur tanelerine benziyordun...

VE bana , dünyayı karartsalarda bulutları sevdiriyordun.

Uzaktılar bana , lakin ; her birisi SEN taşıyordu dünyama...

Bazen çok soğuk olduğun oluyordu,hatta donuyordun.

Karakış yağdırıyordun dünyama ,ama olsun ;

Yinede yağıyordun yüreğime işte , VE yağdığın yerin ,

Katran olduğu kadar beyazdın...

Ap-aktın , sen en çok yağmur tanelerine benziyordun...

Bolluktun , berekettin , rahmettğin ; ama gittin

Eğer güneş baharın adıysa , ben boranı özledim ,

Tipiyi , fırtınayı , ıslanmayı özledim,

Hele ki bir ıhlamur ağacının gölgesinde

Ayazda kalmış it misali titremeyi nasıl özledim.

En çok yağmuru özledim, VE sen ,

En çok yağmur tanelerine benziyordun...

Senden önce dingindim , alabildiğince mutedildi yüreğim.

Sonra bir fırtına koptu...yenildim , gücüm yoktu..

Kırdı geçirdi , her bir ynımı bir mahzene soktu.

Yağmur damlalarının yekünüydü fırtına ,

VE fırtınadan şikayet eden yoktu...

Şimdi her yer günlük-güneşlik

Yağmuryağmıyor artık...

Saçlarım öpmüyor ensemi yağmur taneleriyle.

VE yüzüm okşanmıyor artık yağmurun elleriyle...

Kahrolası güneş , içime DAĞ gibi yağmur özlemi soktu...

Vay beee...Meğer benim fırtınaya özlemim ne çoktu...

Şerif Korkmaz