Ben hoşçakalamadım

Sen güle güle gittin mi?

Beni bir vedaya sığdırdın ya, ben umut

diye beklerken unut dedin ya hani, inan

unutamam seni. Oysa koca bir ömür

vardı bizi bekleyen, oysa nerede

olursan ol kalbin hep benim için

çarpacaktı, ruhun hep benimle olacaktı.

İnan kandırmıyorum artık kendimi.

Kaderle inatlaşmıyorum. Sen kendine

neyi yakıştırdın bilmem ama ben

sensizliği çok yakıştırdım kendime.

Sen gittikçe, ben güzelleştim. Artık bu

kaldırımları soğuk şehrin en zifiri

yerindeyim. Ne senin gelmeye yüreğin

yeter, ne de benim gel demeye

takatim...

Ayrı dünyalara doğru yol alırken, gün

olur koparırım kendimi senden. Gün

olur özlerim seni, gün olur hayal

kurarım, hiç gitmemişsin gibi. Ve

birgün olur ki, unuturum seni. Beni

unuttuğun gibi. Yine de kimseyi yerine

koyamam. Yeniden sevemem. Ne göze

alabilirim ne gönlüme...

Şimdi bir hayatın sıradan zamanları

gibiyiz seninle. Değmeyiz

hatırlanmaya. Ve hep unutmaya az kala

çıkarsın yoluma. Öyle yokken, öyle

silinmişken hafızamda, söndüğüm

yerden tutuşurum. Sonra yine gidersin.

Hiç yaşamamış kadar asi olurum, hiç

yaşamayacak kadar bitmiş...

Sen bitmeyenlere iyi bak...

Yüreğinden öpüyorum...