KASIRGA

Özenle titizlikle temizler, tozlarını alır raflarına yerleştiririm duygularımı. Tam yerli yerine koyduğumu sandığım bir anda, deli bir özlem kasırgası eser. Bin bir özenle yerleştirdiğim duygularımı alır, çeker gökyüzüne, parçalara ayırarak, her bir parçasını yeryüzünün bir yerine atar.

Yeni filizlenirken dolu yemiş bir ekin gibi boynumu büker, yorgunca. Seyrederim dağılan duygularımı, elimden bir şey gelmez.

Kasırganın yeryüzüne dağıttığı parçalarımı, toplamakla toplamamak arasında kararsız, akıl yoksunu süreç yaşarım bir müddet.

Sonra dağılmış, yaralanmış, ezilmiş, yıpranmış, kanar halde duygu parçalarımı toplamaya başlarım düştükleri yerlerden. Bazılarını bulamaz ararım. Topladığım, yorgun, yıpranmış parçaları, bakıma alırım ve yeniden raflarına özenle yerleştirmeye başlarım. Toparlamaya çalışırım. Her seferinde böyle olur, her seferinde sil baştan olur.

Bir idam mahkûmunun her sabah uyanıp idam kararının o gün gelip gelmeyeceğini düşündüğü gibi, başlarım düşünmeye, yeni özlem kasırgası ne zaman gelecek diye.

Dağıtan acımasız, insafsız, kasırga korkusu ile ne yaşayabilirim ne de kasırganın belki artık gelmeyecek umuduyla yaşamdan vazgeçebilirim. Araf da bir yaşam, korkulu bir yaşam, iç dünyamı gıdadan zehirlenmiş bir insanın mide bulantısı gibi bulantıya sürükler.

Ve bir gün beklediğim korktuğum yeniden başıma gelir. Bezen bir gece gördüğün bir rüyadan uyandığımda başlamıştır, o deli, o acıması olmayan, akıldan yoksun özlem kasırgası. Bazen bir anıda canlanmıştır, bezen bir şarkıda dirilmiştir. İşin en kötü yanı ise, tam duygularımı raflarına yerleştirdiğimi hissettiğim ve yeni bir yaşama umutla yelken açmaya kalktığımda başlar kasırga.

Yeniden yeryüzüne dağılmış duygular, bir müddet bir çaresizliğe ve umutsuzluğa karanlık döneme mahkûm eder. Hareketsiz kalırım, beklerim öylece düşünmeden, hissetmeden, karasız.

Ve sonra umut, ah o umut! Her defasında beni kandıran umut! Bana yeni yaşamlar vadeden umut, gelir ve beni bir dost sıcaklığıyla ikna eder. Yine yeniden toplamaya başlarım kasırganın yeryüzüne gelişigüzel saçtığı o saf ve masum duygularımı, her an yeni bir özlem kasırgası korkusuyla dizmeye başlarım raflarına.

Mirza TAZEGÜL