Ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
bunu da sonradan öğrendim
Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize
Acıyı görmeyen insan, umutsuzluğu yaşamayan, iliklerine dek kederin işleyip yaralamadığı bir insan, mutluluktan, umuttan, sevinçten ne anlar…
Göğü görmeden, denizi görmeden maviyi anlamaya benzemez mi bu
“Ezilmiş bir gül hüznü var yüreğimde.
…
İçimde bir çocuk, yalın ayak koşuyor yaşlılığa doğru, binlerce kez yenilmiş umut ölülerini çiğneyerek. Sahi yaşlılık, derin bir iç çekiş, yanılmış bir çocukluk olmasın
Asırlık yaşam ağacını oluşturan küçüçük bir daldı
Tam olarakta anlat istediğim buydu
