Dünyada bir kadın için,

herhangi bir erkeği

etkisi altına aldığını bilmesi kadar

zevkli bir şey yoktur...

Dünyada hiçbir şey mutsuzluk kadar mükemmel değildir.

Bir kadın, sevdiği adamın başka bir kadın tarafından mutlu edildiğini görmektense, onu can çekişirken görmeyi tercih eder. Bu doğrumu.?

Vicdan, sonunda onu boğana kadar en temel hakemimizdir.

Ben çocukken annem bana hep hayatın anahtarının mutluluk olduğunu anlatırdı. Okula gitmeye başladığım zaman, sınavda bana ‘Büyüyünce ne olmak istiyorsun?’ diye sordular. Ben de onlara ‘Mutlu olmak istiyorum’ diye cevap verdim. Onlar bana soruyu anlamadığımı söylediler. Ben de onlara hayatı anlamadıklarını söyledim”

Döktüğüm yaşları bağışlıyorum. Acıları ve aldatmaları bağışlıyorum. İhanetleri ve yalanları bağışlıyorum. İftiraları ve ahlaksızlıkları bağışlıyorum. Nefreti ve zulmü bağışlıyorum. Yüreğimi yakan darbeleri bağışlıyorum. Yıkılan hayalleri bağışlıyorum. Ölen umutları bağışlıyorum. Sevgisizliği ve kıskançlığı bağışlıyorum. Umursamazlığı ve kötü niyeti bağışlıyorum Haklılık uğruna haksızlık edenleri bağışlıyorum. Öfkeyi ve şiddeti bağışlıyorum. İhmalkarlığı ve unutkanlığı bağışlıyorum. Bütün kötülükleriyle dünyayı bağışlıyorum."

Beklemek acı vericidir. Unutmak da öyle... Ama hangisini seçeceğini bilememek acıların en kötüsüdür.

Gitmek için sebep çoktur; ama sevmeye bahane arar kalan. Unutma, kapının koluna uzanacak yasa geldiğinde, gitmeyi öğrenir insan.

Öyleyse neden yüreğimi dinlemek zorundayım? Çünkü onu susturmayı hiçbir zaman başaramazsın.

Var olan her kusursuz şeyin ardında acılar gizliydi. En sıradan çiçeğin açması için dünyanın çile çekmesi gerekiyordu sanki.

Vicdan ile korkaklık aslında tümüyle aynı şeylerdir, vicdan daha ticari bir isimdir, hepsi bu.