Öncesi Mecnun ya da Leyla Sonrası hep sükût-u vaveyla

Bir insan bir yürekten iki defa vurulmaz

Gel bir çay içelim seninle, şekeri muhabbetimiz olsun...

Bir garip boşluk içimde.. Suskunluklarımı biriktirdim sessizce.. Ve artık mutluluk kokan gülüşlerim yok yüzümde.. Bir yorgunluk taa içimde.. Vazgeçmişliklerim var vazgeçemesem de .. Kaderden bir bekleyiş olmayacağını bile bile..ama yinede ümitleniyor insan ışte.. Anlamıyor ki yürek.. Söz geçmiyor ki ne kalbe ne kadere .. Dedim ya suskunum bu günlerde...

"Bir Elif gibi yalnızım...

Ne esrem var ne ötrem...

Ne beni durduran bir cezmim...

Ne bana ben katan bir şeddem var...

Ne elimi tutan bir harf ne anlam katan bir harekem...

Kalakaldım sayfalar ortasında...

Bir okuyanı bekledim, bir hıfz eden belki...

Gölgesini istedim bir dostun med gibi...

Sızım ELİF sızısı..."

Hani insan bazen ne ileri ne geri, tek bir adım ATAMAZ ya. Birini yanında tutmayı bilemez ama onun YOKLUGUNU da İSTEMEZ.Kaybetmeyi göze alamaz ama kazanmak için de MÜCADELE ETMEZ.Bağlanmaya cesaret edemez ama AZAT DA EDEMEZ .. NE SEVILMEKTEN VAZGECER, NE SEVMEYI BILIR .. Hani çok sonra zaman geçerde savrulurlar ya insan, O zaman dökülür dudaklardan itiraf edercesine NE GÖZÜMÜ ALABILDIM nede GÖZE ALABILDIM......