Köyde çoban yaylada çaydan öğrencilerin başarıları dillere destan televizyon ekranlarında spiker sorar bu başarı nerden gelir yüzü kızarır iki kelime bir araya zor gelir Televizyon ekranlarında sosyetenin kültür yosması der ki benim benim medeni oyum bir çobanın oyuyla nasıl eşit olur. Hani bazı insanlar vardır konuşmak istediğinde gözlerini kaçırır derin ufuklara bakar ben bilmiyorum der işte o bilmiyorum varya o kadar derin bir duygu yoğunluğudur ki aslında nerden başlasam hangi birini anlatsam ya yanlış anlasa beni dinler mi toparlasam ve susar içinde yağmur birikmiştir içinde boran birikmiştir içinde isimlendirip tüketemediği kelimeler birikmiştir ta amına koyayım kopsun koyamet sosyetenin kültür yosması kavalıma eşlik ediyor.

Ben ne kafalar sardım hepsi duman oldu duman🌞

Hiçliğin iz düşümüdür beni var eden var ettiğin her ne varsa irade ile imgelerimden

Zaman kendi varlığının öncüsüdür kovalamak yerine kovalanmayı tercih ederim çünkü zamanı değerli kılan benim varlığımdır😉

Burdan gitmek mi iyi de bu yaralar bu savaş alanında oluştu . Hangi göçebe diyarın tütünü açılan yaranın açıldığı yer kadar keskin olabilir ki

Her yaranın bir izi vardır fakat bazı yaralar vardır ne izi vardır nede bitiş tarihi

Acı varoluşsal gerçeğe geri dönüştür

Düşünceye sınır koymadıkça düşünce gelişir sevgide böyledir saygı ise düşündüğünü ifade etmene engel olmamalı çünkü düşündüğünü ifade etmeyen kişi dürüst olmadığı gibi özgürde olamaz.

Her şeyin bir zamanı vardır birde o zamanı var eden vardır o zaman görüşürüz.

Akıl dilin yolu olduğu gibi kendi varlığının zamana iz düşümüdür.

Sevgi doğa gibi sosyal ve enternasyonel olmalı aşk ise sevginin damar yollarını açan savaşçı ruhu .

Kendimizi korumak için bütünlüğü sağlayamadığımız gibi anlamak için de yeterince kendimizi parçalayamadık.

Hep karalar çaldım sanırım yeterince birikti acılarım ben kul Hakkı sen gülüşünle renkli dünyalara yetim baktın şu gülüşten okkalı bir cila mutluluğu sana burkunluğu bana karalar kalsın.

Ne şairim nede şairin şiiri kalbimin Zihni’me hükmettiği dilin gerçekliğiyim.

Doğaya Zihinsel toxum döllenmeli insanların hayvanlaştığı yerde koklaşıp toprağı gübrelemeli suyun rahminde rahmet doğar bakarsın insanların hayvanlaştığı yerde insan üstü insan doğar.

Zihnin akmadığı zaman a zamanın kısırlaştırdığı zihinlerin kaosunu yaşar.