Derler ki bazı hayatlar bilinmez zaman içinde bağlıdır birbirlerine...

Bazen, arkana bakmadan dönüp gitmen gerekiyor. Bazen “şimdi” ağlamayı göze alıp, ömür boyu ağlamaktan kurtulman gerekiyor.

Bazen insan ne yapması gerektiğini bilemiyor ne

söylemesi ya da nasıl davranması gerektiğini…

bazen nerede durması gerektiğini bilemediği gibi ne yana

gitmesi gerektiğini de kestiremiyor..bir yol ayrımı ve öylece kalıyor..zamana bırakayım bari elbet bir şeyler yoluna girer diyorsun ama canın yanarken zaman da geçmiyor bir daha üzülüyorsun..bazen öyle anlar oluyor ki bir süre sonra yorulduğunu hissediyorsun..ama en kötüsü de bunu artık kendinden de saklayamıyorsun..iyi ya da kötü olan biten ne varsa kabulleniyor ve ey dünya kapat ışıkları biraz sessizlik lütfen diyorsun................

İnsanların birbirinden bu kadar kolay vazgeçtikleri bir dünya da her şeye rağmen birbirine sarılan o insanların yüreklerini seviyorum..çünkü gerçek sevgi ilk zorlukta kaçanların değil sevdiği için mücadele edip bu uğurda savaşanların nasibidir..gerisi kandırmaca ve sadece hikaye............

Ne zaman ki en sevdikleriniz yanıltır sizi, ne zaman ki birer birer düşürür herkes maskesini, ne zaman ki yalnızlıktaki o muhteşem gücü keşfedersiniz işte o zaman

başlarsınız gerçekten yaşamaya.............

Tanıdığımı sandığım insanların gizlemeye çalıştıkları ıç sel yüzlerini gördükçe kendime daha çok sarılıp yalnızlığıma yol aldım............

Zor olan ayrılmak değildir. asıl zor olan ayrılıktan sonra o kanatan, acıtan bekleyişlere direnmktir. zor olan unutulmayan hatıraları unutmaya çalışmaktır. zor olan severek ayrıldığın sevdiğini bi daha asla görememektir. zor olan keşke dedirten umutlarının göz göre göre tükenmesini izlemektir. zor olan dedim ya, ayrılığın kendisi değil ayrılığın ertesidir..........

Biliyoruz ki bütün acılar bir gün geçer..bütün fotoğraflar sararır.. yara kabuk tutar kapanır..bir sabah yine taze ekmek ister canın kahvaltıda..bir fincan sade kahve..demli bir çay ister akşam üstü olunca..sokakta mevsimi fark edersin aynada kendini..şarkılar mırıldanır çekmecelerde renkli kalemlerini ararsın..kuşlar gelir konar dallarına kırıldığın yerden çiçek açarsın..bütün acılar bir gün geçer ya da sen alışırsın..........................

Sandıkta unutulmuş eski bir fotoğraf gibi hisseder

bazı günler insan kendini.......

An gelir bir papatyanın son yaprağında kopar kıyamet.........

Bazen bir şarkı takılır dudaklarıma. Gecenin bir vaktinde uzaktan bir şarkı duyarım. Anılara, unutmaya, unutulmaya dair bir şarkı. Geçmişe dalar giderim o an. En çok da “Unutma” kavramına takılırım, şarkının sözleri kulaklarımda çınlamaya başladığında. Tutarım elinden bu kelimenin ve yüreğimin, aklımın rehberliğinde geçmişimde gezintiye çıkarım. Yaşarken, ayrılığın bir gün bizi farklı iklimlere savuracağını asla ihtimal etmediğim insanlar gelir aklıma. Birlikte attığımız kahkahalar, döktüğümüz gözyaşları belirir belleğimde.Unutmak nedir ki.. İnsanın aklından

tamamen silinmesi mi ya da isimlerin ve yüzlerin.................