Keşke insanlığı öldürmek de suç sayılsa...
Bazı insanların kiri ruhuna işlemiştir, gözyaşıyla arınmaz...
Kim bilir ne yalnızlıklar değdi de kalbine, bir türlü yalnız kalamadık seninle...
Çok özledim. Ama sen bunu sakın kimseye söyleme; y'aramızda kalsın.
Bazen elinden tuttuğundur kaderin. Bazen de elini bırakan...
Kırgınlıklar sessizdir.
Tıklım tıklım küserken çıtın bile çıkmaz.
Yokluğun, cehennemin öbür adıdır.
Üşüyorum, kapama gözlerini..”
kalp ağrır mı diye soruyor cahilin biri,
bütün duyguların ağırlığı kimin kaldırdığını bilmeden,
konuşuyor zibidi.
insanın,
anlattıkları ile hissettikleri arasındaki boşluğa; yalnızlık denir.
