
GİTTİN... Gelmelerinde gizli gidişlerin varmış aslında,fark edememeşim...Ucsuz bucaksız sandığım bu yol aslında dar bir sokaktan başka birşey değilmiş...Yan yana gelemeden,elinin sıcaklığı yüreğime işlemeden,gözlerinin karasında boğulmadan GİTTİN...Ne çabuk yoruldun oysaki... Ben senin avucunun içindeki yollarda kayboldum.Kader çizgileri derlerdi,HAKLILARMIŞ..BENİM KADERİM ELLERİNDE ÇİZİLİYMİŞ.. sen en çıkmaz yolumuşsun meğer..Ben seni bulmaya çalıştıkça kaybetmişim...Umarsız bir hastalık gibi yayılırken yüreğime,seni giz gibi susuşlarımda saklamışım.Kelimeler yardım etmediğinde sana derdimi anlatmaya,boğazımdan bir düğüm çıkarmışım...SONRA SUSAMADIM HİÇ...Sensizlikle konuştum ona dokundum. Yağmurlu günlerin ıslaklığını sensiz yaşadım...Hani haberin olursa diye gözyaşlarımdan,SENSİZ BU KADAR ACİZLİĞİMİ GÖRME DİYE hep yağmurlarda ağladım...Aslında gözyaşlarımın yanağımda yaptığı yolu gör istedim O yoldan bi gün sende geç istedim.BİR GÜN UYANDIĞINDA SOL YANIN YANSIN İSTEDİM. Kilitler vurdum gel diyişlerime...Anlatamadım kimselere,sen gitmeyenimdin.Bana benden yakın bildiğimdin... OYSA SEN GİTTİN... Yokluğuna gebe geceler her güneş batışında sensizlik doğurdu...Ben sensizlikte eksildim,yok oldum günden güne...Herkezi sığdırdığın kalbine bir benlik yer acmadın sadece... SEN GİTTİN... BEN YOKLUĞUMU VARLIĞINA ARMAĞAN ETTİM!!! Giderken bastığın topraklara GELİŞLER ektim. Tek mevsim yaşadım AYRILIĞI;hep yağmurlu,hep sonbahar...Sessiz cinnetler biriktirip yokluğunun yaratığı kaosla savaştım. Bir gün aralayacağını bilseydim kapımı;Bu savaşın kahramanı ben çıkardım; AMA SEN... ama sen gittin! önümüze çıkan ilk engelde terk ettin!!! Sen gidince bu ŞEHİRDEN ; dar geldi bana dünya,Misafir saydım kendimi kendime... GEÇ OLDU ARTIK... BENDE KENDİMDE ÇOK DURMADIM... GİTTİM !!!