Bir koşturmacanın içindeyiz!

Öyle ki, durup da şöyle bir kendimizi dinlemeye Vâktimiz yok.

Dayan demek kolaydı.İnsan yorulduğunda duvara dayanırdı mesela.Ya da demir korkuluklara dayanarak çamaşır asardı.Vücudun dayanağı çoktu.Ya ruhun? Ruhun dayanağı güzel düşüncelerdi.Çifte umutlardı mesela.Aşk gibi,başarı gibi.Ruhun eşini bulması ya da bulduğunu sanması ile başlayan kimyasal yolculuğun adı değil miydi aşk??