


Bazen gökyüzünde siyah bulutlar olur; gökyüzü bu siyah bulutlar yüzünden değişmez. Ve bazen beyaz bulutlarda olur ve gökyüzü bu beyaz bulutlar yüzünden de değişmez. Bulutlar gelirler ve giderler gökyüzü baki kalır. Sen gökyüzüsün ve düşüncelerde bulutlardır. Eğer düşüncelerini titizlikle izlersen, eğer onları kaçırmazsan, eğer onlara doğrudan bakarsan ilk şey bunu anlamak olacaktır ve bu çok büyük bir anlayıştır. Bu senin aydınlanmanın başlangıcıdır. Artık sen uykuda değilsin, artık gelip giden bulutlarla özdeş değilsin, artık sonsuza dek baki kalacağını biliyorsun. Tüm kaygı yok olur.Anlayana....AsiRuh


AsIa maske takma! ÖfkeIiysen öfkeIi oI. Bu riskIidir, ama güIümseme, çünkü bu dürüst oImaz. Tüm mekanizman ters yüz oImuş. Çünkü kızmak istediğinde kızmadın, nefret etmek istediğinde etmedin. . şimdi sevmek istiyorsun, aniden mekanizmanın çaIışmadığını farkediyorsun. Öfkesini bastıran insanIar hep çok yerIer. ÖfkeIi insanIar daha fazIa sigara içerIer. Çünkü öfke tırnak ve dişIerden boşaItıIır. Sahici oI! Şimdiki zamana sadık kaI. Çünkü tüm yaIanIar geçmişten ya da geIecekten içeri sızar. Geçmişi bir yük gibi üzerinde taşıma; gereksiz yere de geIecekIe uğraşma!


Kadın erkekten çok daha önemlidir.
Çünkü o karnında hem erkeği hem kadını taşır.
O kıza ve oğlana, her ikisine de annelik eder her ikisini de besler.
Erkekle yarışıyorsun ve yarışmana gerek yok sen zaten üstünsün.
Şiir yazmaya gerek yok, şiir sensin.
Sevgin senin müziğindir.
Sevgilinle birlikte çarpan kalbin senin dansındır.
AsiRuh

Birileri bize sınırlar çiziyor ve hayatımız boyunca bu sınırları sorgulamıyoruz.
Belki korkuyoruz, belki de çemberin dışına çıkmak aklımıza bile gelmiyor.
Sen özgür yaratıldın, ne başkasının kölesi ol ne de kendi zihninin kölesi...
Olduğun yerde mutlu değilsen bulunduğun yeri değiştir..AsiRuh

İNSANLAR TEKRAR TEKRAR MUTSUZLUKLARINI ANLATIP DURUYORLAR.HATTA ABARTIYORLAR BİLE,SÜSLÜYORLAR,BÜYÜTÜYORLAR.OLDUĞUNDAN DAHA KÖTÜYMÜŞ GİBİ GÖSTERİYORLAR.NEDEN?
RİSKE ATACAK HİÇBİR ŞEYİN YOK.
AMA İNSANLAR BİLİNENE TANIDIK OLANA YAPIŞIP KALIYORLAR.
TEK BİLDİKLERİ MUTSUZLUK BU ONLARIN HAYATI.
KAYBEDECEK BİR ŞEY YOK AMA KAYBETMEKTEN DE ÇOK KORKUYORLAR...AsiRuh




Çocukluğumdan hatırlayabildiğim kadarıyla yalnızca tek bir oyun sevdim: Tartışmayı, her şey hakkında tartışmayı… Pek az yetişkin bana tahammül edebiliyordu; beni anlamaları söz konusu bile değildi. Okula gitmek hiç ilgimi çekmiyordu. Orası olabilecek en kötü yerdi. Sonunda gitmeye zorlandım, ama elimden geldiğince direndim, çünkü orada yalnızca benim ilgilendiğim şeylerle ilgilenmeyen çocuklar vardı ve ben de onların ilgilendikleri şeylerle ilgilenmiyordum. Bu yüzden hep grup dışı kaldım.





