Anlayamadığım, defalarca beni yüzüstü bırakıp gitmene rağmen, neden her seferinde gururumu ayaklar altına alıp seni hayatımın orta yerine koyuyor olmamdı. Hadi her şeyi boşverdim de, nasıl oluyordu da hala ilk gün ki gibi inanıyordum sana? Bir şey söylemek zorunda değilsin, sadece şunu bilmeni istiyorum. Emin ol, bu sondu. Sondu gururumu hiçe saydığım, sondu kendi mutluluğumdan ödün verip senin mutluluğun için emek harcadığım. Sondu bu karın ağrılarım.. Sen de biliyorsun ki, her hikaye döner, dolaşır, gelir başladığı yerde biter.. Sadece ara sıra adını koyamadığım bir hüzün belirip duruyor göğsümde, en hüzünlü şarkıları dinliyorum. Sonra, ''nereye daldın yine'' diyerek bir el dürtüyor beni. ''Dalmadım, boğuldum'' diyesim geliyor, susmayı tercih ediyorum. Anlaşılmayacak bir şey yoktu aslında, sorun basitti. Sen beni gündüz boğulurken de, akşamüstü yalnızlıktan üşürken de, geceleri ölürken de, görmedin.