"Benden sana evlat vasiyetidir baba:

Anneme iyi bak.

Akşam en heyecanlı haliyle televizyon izlerken, sen anneme bak .

Yaşanmışlıklarını göreceksin.

Yaşattıklarını, yaşatamadıklarını göreceksin çocuksu bakışlarında.

Akşamları geç geldiğinde

yiyemediği lokmaları göreceksin, boğazına dizilen.

Sen kızmayasın diye, uyurken komşulara gidişlerini,

Bizim ağzımızı kapatmalarını,

yüreğinin ağzına geldiği zamanları göreceksin.

Baba anneme iyi bak !

Hanım ben gidiyorum dediğinde,

sen merdivenlerden inene kadar ardından bakan insana

bir kez durup, merdivenin beşinci basamağında sen bak.

Gözlerinde sen daha gitmeden seni özleyen bir kadın göreceksin.

Sokakta gördüğün arkadaşının elini sıktığın gibi,

bir kez olsun sarıl ona.

Sıkıca, sevgiyle.

Saatlerini harcadığın kahve sandalyesinde yudumlarken bardağındaki çayını,

hiç birinin tadının annemin çayının tadına benzemediğini farkederek evde senin için yemek yapmanın telaşında olan o kadını düşün.

Koyarak üç beş kuruş yarım bıraktığın bardağın yanına,

en hızlı adımlarınla koş baba !

Seni terkeden annen gibi,

ardından bıçaklayan dostların gibi,

senin kıymetini bilmeyen evlatların gibi değil.

Ne zaman düşsen,

canın acımasın diye düştüğün yere çimen olan.

Her bayramda senin elini,

'evimin direği' diyerek öpen o kadına iyi bak baba.

Ne kadar usulca çıksan da merdivenleri,

senin geldiğini daha ilk basamakta anlayan kadına,

yüzün asıksa, mutfağında sessizce ağlayan

ama sana soğanın ne kadar acı olduğunu söyleyen kadına...

Sen hastaneye yattığında ağlarken uyuyan ,

uyanınca ağlayan ,

'bu ev çok büyük geldi bana' diyen anama iyi bak baba.

Sarıl boynuna

tut ellerini

öpüver.

Ve de ki ona ;

Siyah saçlarımın terkettiği yıllarımdan bir sen kaldın.

Ve ben, bir tek sana kaldım.

ANAMA İYİ BAK BABA.

O'nun gözlerinde sana adanmış koskoca bir ömrü göreceksin."