
Hayat damarlarında dolaşan anlamsız ,karmaşık bi yoldayım. Sondurağa gelmeden yapabileceklerimi sıralıyorum sadece, kukla gibi itip kakılmış yaratıklarla boğuşuyorum. İnsanı benliğini yitirmiş bir kahraman sadece.....
her şeyin ötesinde artık sona doğru yaklaştığımı hissediyorum. Kusursuz ve arzu dolu bir son’a… Algıların kapılarını teker teker açarken geçtiğim her eşikte biraz daha sendeliyorum, artık kendimi tutmak gibi bir zorunluluğum yok. Alevlerin akışını hissediyorum. Kıpırdamadan boşluğun içinden kayıyorum, gittikçe hızlanıyor ve yumuşaklaşıyor. Sürtünme bedenimi kavrıyor.Parmaklarım kıvılcımlar saçıyor, yavaşça ve huzurla enerjiye dönüşüyorum. Sonunda ruhumla bedenimi tam olarak birbirine karıştırabiliyorum.
Bir kuyruklu yıldız olmak istiyorum, herkesin durup baktığı, birbirine gösterdiği bir kuyruklu yıldız, sonra… Ansızın bir patlama ve ben yokum.
Bir daha hiçbir zaman böyle bir şey görmeyecekler ve beni hiç unutmayacaklar…
JİM MORRİSON