
Zaman sensizlikle karışınca, adı yalnızlık oluyor. En çok sözlerini özlüyorum, bir de tebessümünü. Aklıma geliyor hiçbir şeyden mutlu olmayıp sürekli söylendiğin anlar, bir çocuk gibi dünyaya bakıp anlamayışın insanları...

Olmazlara meyilliyiz...

Herkesin bir umudu vardır, bir savaşı, bir kaybedişi, bir acısı, bir yalnızlığı, bir hüznü...
Çünkü herkesin bir gideni vardır, içinden bir türlü uğurlayamadığı...

Bir tek vedalar eksilmez bu hayattan...

Beni anlamadınız, anlayamadınız.
Size yalan söyledim,
bu kente hiçbir vakit iyiyim demenin gerçekliği uğramadı...

Uzun uzun anlatamam herşeyi
Böyle olsun istemedim bende....


Sen hayatı hiç öğrenmemişsin sanırım.
Bilmez misin KÜÇÜĞÜM, ağlarken bir anda gülmeye başlayan insanların derin yaraları olduğunu?...

Kendisiyle Konuşmayan Biri, Herkese Susmuştur...