Sinem, 45

Disiplinden hep uzak durdum. Beni kontrol etmeye çalışan herkezden nefret ettim. Asla beni, onların istedikleri yerde tutmalarına izin vermedim.... Bu sebeple hastanelerin psikiyatri servislerinden hiç haz etmedim. Sigara ve alkol hariç hiçbir şeye bağımlı değildim.. Sevgilime, aileme, arkadaşlarıma... Onları seviyor olmam, onların benim boynuma bir tasma geçirebileceği anlamına gelmiyordu... Ve doktor bana soru sor, hesap değil.... Yanlış yaptım.

Bir ömür boyu yetebilecek kadar yanlış... Ve bir ömür yeterli olabilecek kadar da farkında oldum. Hatalarımı, organlarım kadar sahiplendim. Çok kez düştüm. Çok kez kırıldım.

Çok kez kazandım ve yenildim.

Hangi ayağım ile, hangi yöne hareket edeceğim konusunda tereddütlerim oldu.

Ama aştım. Karar verdim.

Sonra bir kez daha pişman oldum veya olmadım.

Ben yaşayacağım. Ve hiçbiriniz bana müdahale edemeyeceksiniz.

Çünkü ben öldüğümde, hiç biriniz benimle gömülmeyeceksiniz.

Hiç bir zaman, kimseye hesap sormadım. Onlar yüzünden ağladığım gecelerde bile..

Sevgileri çoğu zaman samimi değildi ve ben yine hesap sormadım . Bazen küfür ettim ve çoğu zaman hiç birini samimi bulmadım.

Bu ağır bir yüktü.

Gitmek isteyen hiç kimsenin önüne taş koymadım... Engel olmak Aptallıktır!... Tek başıma hayatı yaşamaya çalışırken hüzünlendim. Aslında daha çok öfkelendim... Ve yine hesap sormadım..

Ben benim olan bir bardağı kırmak istiyorsam kırarım...

Lütfen adımlarınızı, bardağımın ayağınızı kesmeyeceği şekilde atınız..

Çünkü bana asla, o bardağı kırdığım için hesap soramayacaksınız!...

Ve sen doktor siktir git şimdi! 30 Ekim 2016

• Niveau

  1

• Points

  105