
Aramadıgin yerlerde olmayı seçiyorum nedense. Karşılaşma ihtimalimizin olmadıgı... olmayacagı. İlk ışıktan saga dönüyorum hep. Senden degil, seninle karşılaşmaktan korkuyorum. Şekil degiştirmişiz biz. Ben giderken, sen gelirken degişen ne varsa bilmedigim; karşılastıgımızda bir şamar gibi inecek yüzüme sanırım. O yüzden kaçıyorum karşılaşmalardan. Korkmak degil bu. Korkudan korkmak benimkisi... Ve anladım ki ayrılıga degil, ayrı kalmaya yeniliyor insan...