ÖzLem, 37

Yazdım çizdim oynuyorum kendi oyunumu sahneliyorum

Şuan gülüyorsam birazdan ağlayabilirim

uysal bi kediyken pençelerimi saplayabilirim

canım çok yanarken kahkahalar atabilirim.

bazen çok güçsüz düşerim bunu bi ben bilirim dimdik ayakta durabilirim.

kimsenin yardımına ihtiyacım yok

düştüğüm gibi doğrulabilirim.

Kendi açtığım yaralarımı ellerimle kanata kanata dikebilirim.

Sevgimle boğarken nefretime doyurabilirim.

Her gün satır satır yazdığım oyunu,kusursuzca oynuyorum.

Bu hayat benim onun bunun şunun değil sadece benim.

Doğrularımla yanlışlarımla günahlarımla sevaplarımla..

Sana göre iyi,kötü,güzel,çirkin olmam umrumda değil ben buyum böyleyim..

Bir mum yaktım bundan yıllar önce alevi gözümü alıyor yandıkça yanıyor..ne kadarda güzel aydınlatıyor..rüzgar esiyor bazen fırtınalar kopuyor yağmurlar yağıyor ama mum sönmüyor..sönmek icin,bi nefes bekliyor sadece bi nefes..

insanoğlu misali bi nefesle doğuyor bi nefesle ölüyor.

Avuçlarımı kalkan yapıyorum yaktığım son muma avuçlarım yanıyor alev alıyor

tüm evren yanıyor

ne sahnelediğim oyun kalıyor ne de yazmaya satırlarım.

Artık bu ateşi söndürmeye nefesim yetmiyor.

İnsanoğlu mum misali

bi taraftan alev alev yanarken bi taraftan eriyor..

• Level

  1

• Punkte

  430