
hiç kendimiz olduk mu ki ?
mutluluğa özendi dudaklarımız zordan kahkahalar attık,
sevgiye özendi kalbimiz hiç olmayacak insanları aldık içine,
denize özendi gözlerimiz öle bazen dalga dalga oldu işte,
güvene özendi ellerimiz öylece tutuverdik bir dalı,
peki hiç düşündükmü ki,
ya mutluluk bize özenip,kendine yakıştırıp sığındıysa dudakalarımıza,
ya onlar sevgimize özendiyse de büründüyse kalbimize,
ya denizler özendiyse gözlerimize de o yüzden dalga dalga olduysa...
ya dalın kendini tutacak birine ihtiyacı olduysa ve kendini sağlam , kırılmayacak gibi gösterdiyse...
biz belki kendimiz olduk bazen ama hayatın bize sundukları kendileri oldularmı hiç acaba ?????