“En çok da insanlarımız için üzülüyorum… Açlıkla, yoksullukla, adaletsizlikle mücadele eden; her geçen gün biraz daha ağırlaşan hayatın yükünü omuzlayan insanlar hâlâ ses çıkarmıyorsa, buna gerçekten üzülüyorum. İnsan gibi yaşamak herkesin hakkıyken, neden bu kadarına razı olunuyor? Ben tek başıma kimsenin gözünü açamam, kimseye akıl veremem. Herkes kendi vicdanıyla, kendi iradesiyle karar verir. Ama korkarım ki nice insanlar, hak ettikleri hayatı göremeden bu dünyadan göçüp gidecek. Asıl acı olan da bu…”