Diyelim ki

biz öldük, siz kaldınız.

Diyelim ki kurudu ormanlar,

nehirler, yuvalarında kuşlar.

Diyelim ki

ateş olup küller üfürdünüz memlekete.

Baktınız,

kalmamış yakacak tek bir ağaç,

sönmeyen ocak, akacak tek damla gözyaşı.

Sonra?

Geçip ortasına ölümün

düğün mü kuracaksınız?

Diyelim ki kurdunuz,

külden ağaçlar, uçmayan kuşlar,

ağıtlar, bu ziftli yaslar sarmışken toprağı

mutlu mu olacaksınız?

Bize nasip bunca kalp ağrısından

size tatlı huzurlar kalır mı dersiniz?

Yazık!

Dâvâya ibâdet diye diye

toprağına ihânet edensiniz.

Lâkin unutmaz toprak, göreceksiniz.

Yakan, yıkan, bozan,

ölüm saçan ellerinizden ayırmayın gözünüzü.

Onlar boğacak sizi.

Yavaş ve acı içinde kesilecek nefesiniz,

henüz gelmeden eceliniz...