Ne hayaller dile döküldü,

ne kırgınlıklar anlatıldı.

Bir bakışta, bir susuşta,

bir iç çekişte koca bir dünya gizlendi.

Kimse bilmedi içimizde kaç kez yıkıldığımızı,

kaç kez sustuğumuzu.

Çünkü bazı acılar dile gelmez,

bazı duygular kelimelerle anlatılamaz.

Gönlümüzde saklı duran ne çok şey var:

Kırılmadan kırılan sözler,

veda etmeden giden insanlar,

Ve hâlâ sarılmak istediğimiz ama

çoktan uzaklaşmış anılar…

Zamanla öğrendik;

her hissi anlatmak gerekmezmiş.

Bazı şeyler sadece hissedilir,

yaşanır ve yüreğe gömülürmüş.

En çok da o sessiz gömülerde büyür insan.

Çünkü gönlümüze gömdüğümüz her şey,

Bizi biraz daha güçlü, biraz daha derin kılar.

Sessizlik bazen en yüksek çığlıktır…

Ve gönül, en sessiz mezarlık.