İnsan bazen durup düşünmeli.

Attığı adımı, aldığı nefesi, vardığı kişiyi.

Gönlüne koyduğu insanı.

Sonra sormalı kendine açmalı mı kapılarını, yıkmalı mı duvarlarını?

Şayet vardığım kişi Nuh değilse eğer o gemi su alır mı bilmem. Belki de bu yüzden binmek gelmez içimden o gemiye.

Çünkü batarsa, boğulmaya yetecek kadar yük var üstümde.

Sonrası...

sonrası zaten Sessizlik olur artık.