Artık kapım herkese açık değil. Her gelene yer açtım, her gidene sessiz kaldım ama insan en çok değerini bilmeyenlerden yoruluyor. Herkesi içeri buyur etmenin misafirperverlik değil, bazen insanın kendine yaptığı haksızlık olduğunu öğrendim. Bundan sonra kapım da, kalbim de pek seçici; değer bilene açık, haddi aşana kapalı.

Artık iyi niyetimi herkese dağıtmıyor, kıymet bilenlere saklıyorum. Herkese yetişmeye çalışmaktansa, yerini bilene yer veriyorum. Ve huzurumu, kimsenin geçici varlığına emanet etmeyecek kadar kendimi önemsiyorum.J