Yük kalpte olunca, kimseye

“tut şunun ucundan”

diyemez insan.

Çünkü dilin susar,

içinin ağırlığına ad koyamazsın.

Bazı acılar sessizlik ister;

kimse bilsin istemezsin,

kimse dokunmasın diye

içine gömersin.

Böyle zamanlarda anlarsın ki,

herkes omuz olur ama

herkes yürek olamaz.

O yüzden bazı yükleri

kimseyle paylaşmaz,

kendi kendine taşırsın...