Al bu senin olsun diyen olmadı...

Ben kendi baharımda,

Kendim çiçek açtım...

Zemheri ayazı vurdu ruhuma,

Üşüdüm;

Verdikleri bir kibrit çöpünü dahi

yüzüme vuracaklar diye

Almadım...

Sevilmekten şüphe ettim de

sevmeye hep inandım

Hamurum sevgiyle yoğrulmuştu,

Anladım...

Kırağı çaldı dallarıma da

damlayamadım yaprak

uçlarımdan toprağa;

Sustum, köküme ağladım...

Al buda senin olsun diyeni hiç beklemedim;

Ben kendi baharım için,

Kendim Çiçek açtım..!