Pür telaş yaşadım sanki çok acelem varmış gibi hayatı, her şeyde olmaya çabaladım, sanki ben olmayınca bir şeyler eksik kalacakmış gibi.

An oldu zamanla yarıştım,

Geçme ihtimalim varmış gibi.

Yanılttıkça insanlar, hep bir şans daha tanıdım bazen de abarttım sanki hak etmişler gibi.

Meğer çok şey değişir de bir tek insanlar değişmezmiş, onu çok iyi anladım.

Ve ben en çok kendimde yanılıp, kendime mahçup kaldım .

Ne zamana yetişebildim,

Ne yanında olduklarımı gün geldi yanımda bulabildim.

Meğer yorulmayı ben yaşamak sanmışım.

Oysa en lazım olan kendimi hep başkaları kazansın diye harcamışım.

Meğer daha dün gibi aklımda olan çocukluğum çok geride kalmış.

Bu gün dağ gibi bir ömrü bilmeden yerle bir etmenin,

Kah şaşkınlığını yaşıyorum,

Kah pişmanlığını…