Al bu senin olsun diyen olmadı...

Ben kendi baharımda, kendim çiçek açtım...

Zemheri ayazı vurdu ruhuma,

Üşüdüm;

Verdikleri bir kibrit çöpünü dahi yüzüme vuracaklar diye almadım...

Sevilmekten şüphe ettim de sevmeye hep inandım...

Hamurum sevgiyle yoğrulmuştu,

Anladım...

Kırağı çaldı dallarıma da damlayamadım yaprak uçlarımdan toprağa;

Sustum, köküme ağladım...

Al bu da senin olsun diyeni hiç beklemedim;

Ben kendi baharım için kendim çiçek açtım..!