"uyku ile uyanıklık arası bir yerdeyim.

kapı açılıyor önce, gölge gibi, Annem geliyor.

üzerime eğilip saçlarımı okşuyor ve sonra yanıma uzanıp, kollarıyla kucaklıyor. Annemin göğsüne başımı gömüp yatıyorum. Annemle dünyanın en güzel akşamında, dünyanın en güzel evinde, dünyanın en güzel uykusunu uyuyorum. bir daha öyle bir uyku olmadı hayatımda. şimdi Annem yok ve ben de yetimim.’"

Kimsenin birbirine acımadığı, birinin ötekine yardım etmeyi aklından dahi geçirmediği,

soğuk ve umutsuz bir dünyada yaşıyoruz.. Yalnızlıktan korktuğumuz ama sürekli yalnız kalmaya çalıştığımız; yalnızlığımızın yetmediği ve bitmediği bir çağdayız..