Bir Yakub kalkar kör baykuş vakti

Bizi kuyular bekler beklettiğimiz ölüm

Kaç şehirde düşündüm seni kaç milyon kez

Gaybın eşiğine sürdüm ten dallarımı

Ellerimi Adem babama uzattım

Siyah kanımla sularken Siverek'te bir bağı

Dam üstünde bir kabusla haykırmışım

Uzak bir köye sürmüşler,yanık,tabibsiz yaramı

Seni ve annemi düşünürken,ürperten ölüm fikri

Dünyanın anlamsızlığına koşan insanları

Yani ne bileyim,böyle tanımlayamadığım

Kursağımda takılıp kalmış bu acıyı

Vişne ağacına tünemiş kuşları

Ağlasam geçecekmiş gibi olan ama ısrarla kalkmayan misafir,üşüten ayaz,yakan alev

Demem o ki toprak ve dünya

Nereden dollansam ulaşamam ya sana

Harab eyleyen bu zaman nereden esiyor ey sevgili

İçim kan revan İçim kanıyor

Bu yol bize bahşedilmiştir

Yürümek bize bahşedilmiştir.