Bir gün, suyunu eksiltmeden verdiğim, saksıda duran çiçeğimin renginin sarardığını gördüm.

Ben çiçekleri severdim oysa..

Sevilen bir şey, solmaya yüz tutarki.?

Sonra dönüp toprağına eğildim..

Bir çiçeği büyüten su değildi oysaki,

Su içmeyisle beraber

Toprağının temizlenmesi, havalanması,

Güneş görmesi gerekti.

Sonra anladım ki;

Ben sevmeyi değil, boş vermeyi becermiştim... Oysa "SEVMEK" Benimsemekti,

"SEVMEK" her halini görmek,

"SEVMEK" ezberin çok ötesine geçmekti.. Peki, dıştan sararan çiçek görünür de bir gözle, İçten çürüyen insanı kim görür, hem hangi gözle, İnsan toprağa gömülü kısmından yaşar. Çürürse çürür, sararsa sarar...

Payına düşer acı bir boş verilmek,

Adı kalır ardında "SEVMEK"

"SEVMEK" Kuruyana su olmak değil,

"SEVMEK" kurumaya engel, hayat olmaktır...