Yağmura yakalanırsan, şemsiyemle koşardım sana...

Üşürsen sarılırdım, yorulursan yaslanman için omzum senin için hazırdı her zaman.

Düşersen ellerim hep yanı başında olacaktı, yeniden kalkman için.

Ağlarsan gözyaşları silip, seni berbat esprilerimle güldürebilirdim Çaresiz hissedersen, çare bulana kadar uğraşırdım.

Çare bulamasam da çareler üretirdim.

Gittiğin her yerde sol tarafında beni de taşıyabilirdin,

Ben hep orada kalabilirdim, yüzündeki tebessüm içindeki sevgi eksik olmasın diye hep sende olabilirdim.

OLmadı...