Neydi sevmek üstad,

diz dize oturup,

göz göze bakabilmek miydi?

El ele tutuşup,

kırlarda koşabilmek miydi?

Yoksa,

yârin avuçlarına,

kırmızı güller bırakabilmek miydi?

'Sevmek' söylenmesi,

ne kadar da basit bir kelime!

Sorsan,

herkes herkesi seviyor,

hepimiz birer Leyla,

birer Mecnun'sak,

bu yalnızlıklar,

bu acılar hangimizin eseridir!

Sevmek;

yan yana,

omuz omuza verip,

aynı yere bakabilmek,

aynı şeyleri görüp,

aynı şeylere ağlayıp,

aynı şeylere gülebilmektir.

Sevmek;

bir türküde,

bir şiirde yüreklerin kesişmesidir.

Sevmek;

güllerden önce,

yârin avuçlarına,

yüreğini koyabilmek,

kusur aramak yerine,

kusurlarına sarılabilmektir.

Ve herşeyden önemlisi üstad,

sevmek güvenmek,

güvenilir olabilmektir.

Yoksa,

'seni seviyorum' demek basittir,

dilin kıvraklığına bakar.

Zor olan sadakattır,

o da yüreğe bakar..