Ben her şeyin çabuk olanını seviyorum.

Çabucak olsun sevinçler, çabucak geçsin dertler istiyorum.

İstiyorum ki; çabucak yağmur yağsın,

dursun sonra, gökkuşağı çıksın göklerde...

Toprağa düşen tohum çabucak yeşersin.

Papatyalar, yol kenarlarında çabucak boy versin; saksılara diktiğim yeşil soğan ertesi güne yeşersin meselâ…

Çabucak büyüyeyim istiyordum küçükken; hayat beni çabucak büyüttü de…

Çabucak üzülürüm bir de ama çabucak da sevinirim her şeye.

Çocukluktan mı kalmış bu huyum

Yoksa hâlâ çocuksu yanları mı var yüreğimin bilmiyorum.

Ama çabucak olsun istedim her şey

Çabucak…

Çabucak sinirlenirim her şeye, çabucak da unuturum sonra.

Her şeyi silip atasım gelir, sonra da geri dönesim…

Belki her istediğim çabucak olmadı hayatta;

Çabucak olmadı ve geçmedi her şey

Ama artık,

Çabucak yaşlandığımı hissediyorum

Çabucak…!