Oldum olası düğünleri sevmem. Çünkü herkesin içinde oynamayı sevmem. İyi oynadığım da söylenemez üstelik...fakat bu benim sorunum ve bu düğün mevzuusunu açma nedenim değil. Asıl neden başka...yıllarca fazla düğüne gitmedim ama öncesi, sonrası ve düğün sırasında yaşananları gözlemledim. Gördüğüm sıkıntıları bir bir yazıyorum şimdi; -ayda düğün yapsan bile birilerini ki bu genelde kendini özel gören akrabalarından biridir, memnun edemezsin. -kimi davet edersen et, birileri davetsiz kalır ve davetiye yoksa o kişi düğüne asla katılmaz. Oysa ki bırak yediklerini, sıçtıkları ayrı gitmeyen insanların davetiye beklemeleri ne büyük bir samimiyetsizlik! -benim gördüğüm düğünler artık çiftleri en mutlu günlerimde yalnız bırakmamak ve onlara bu yolun başında maddi manevi destek olmanın ötesinde bir alışveriş, bir gösteriş ve ticarete dönüşmüş durumda. “Sen bana bunu taktın ben de sana bunu takarım” anlayışını bana hiçkimse masum gösteremez. Bunun adı kadınların yaptığı o meşhur “altın günüdür”. Bu da apaçık bir ticarettir. Eskiden böyle miydi ona yorum yapmam henüz o kadar yaşlanmadım😀. Bu konuyu daha uzatırım ama kendimden biliyorum ki biz uzun yazıları sevmeyiz👽