Kimse göründüğü kadar iyi niyetli olmadığı gibi

kendini anlattığı gibi de değildi..

Kimi o muhteşem filtrelerin arkasını sığınak yaparken kendine,

kimi, kanatsız melekler gibiydi.

Kimi de dalgasını geçiyor, kimi laf sokuyor, kimi leş gibi kokuyor...

Ama kimse kötü değil..Kimse yalancı da değil...

Herkes tertemiz...

Ve herkes çok seviyor, çok değer veriyor...

"İnandık mı, inandık!"

Dahası da var..

Kimi namus bekçiliği yapıyor, kimi hayat dersi veriyor,

kimi, zayıf olduğunu bildiği insanları ezmeye, yok etmeye çalışırken;kimi de türküler söylüyor...

Kimi ortalığı, karıştırıyor, kimisi bilmem kimin , kaçıncı sevgilisi..

kimi bu ihaneti kabul ediyor..

Kimi bu karmaşanın içinde hala güzel günlerden bahsediyor...

Bile bile lades...

Hep herşeye bir geç kalmışlık,

hep, bir fiyasko, hep bir aldatmaca.

Hep bir aldanmaca...

"Yaşıyor muyuz, yaşıyoruz!"

Kimsenin, gerçekten üzüldüğü yok,

kimsenin kimseyi sevdiği de yok!

Kimse kimsenin yanında değil, uzağında da değil..

Herkes kendi çıkarı neredeyse,

kendi egosunu tatmin etme derdine düşmüş.

Değer desen yerlerde, sürün süründüğün yerdesin, hepsi bu...

O yüzden, kimse bana sevgiden bahsetmesin.

Sevgi bitti...

Şarkılar da bitti...

İnsanlık buraya kadar..

Yaşasın yasak sevişmelerden doğan şiirler...