Her kadını kız çocuğu gibi sevin. sadece hepsini aynı sevmeyin yada bir kaçını aynı anda. Bazıları farklı sevilir… Mesela şiir seven bir kadını,farklı sevin alelade sevgilerden anlamazlar. Kitap okuyan kadınları, mutlu sonlara inandırmayın onlar her şeyin sonu olduğunu bilirler. Sonu olan sonzuluklarına değerek sevin. Müziklerle dünyadan soyutlanan kadınları,soyutlanmış dünyalarında sevin. Onlara kaçmamayı öğretin ve asla kaçmayın. Hayallerini resimlere döken kadınları,rengarenk sevin. Izin verin sizi gökkuşakları yapsınlar. Sinirlendirdiğinizde ağlayan kadınları,ağlayınca sevin. Ağlamak unutmaktır biraz izin verin sizi unutmamak için yaptığınızı unutsunlar. Sürekli gülen kadınları gözlerinden sevin,acılarını gözaltlarında yaşarlar. Saçlarını kesen kadınları,son mutlarından sevin onlar umudunu kesmemek için saçlarını keserler. Saçlarını kesemeyen kadınları,umudun var olduğuna inandırarak sevmeyin. Onlar umutlarını kestikleri için artık neyi keserse kessin geçmez bilirler. Gökyüzüne uzun uzun bakan kadınları,onları gökyüzü yaparak sevin. Boşluğa bakmayı tercih edenleri ise,düştükleri boşluktan çekerek sevin. Ama bayım siz siz olun şiir yazan kadınları sevmeyin. Onlara önce kendilerini sevmeyi öğretin,sonra onları şiir yaparak sevin çünkü o kadınlar anlaşılmadığında yazar anlaşıldığında yazılmak ister. Böyle sevmeyi öğrendiginizde,güzel sevilmenin değerini göreceksinizdir inanın. Kısacasını özetlemiş şair; “Sevgi emekmiş. Emek ise, Vazgeçmeyecek ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş.”