Bayıldım harika bir yazı...

Dört tane mum usul usul yanıyordu...Ortalık o kadar sessizdi ki,

mumların konuşmalarını duyabiliyordunuz. ..

Birinci mum dedi ki:'Ben BARIŞ'ım.!Ama kimse benim yanmama yardımcı olmuyor. Sanırım yakında söneceğim.'

Alevi hızla azaldı ve sonunda tamamen sondu.

İkinci mum:'Ben VEFA'yım.! Ne yazık ki artık vazgeçilmez değilim.

Onun için,bundan sonra yanıp durmamın bir anlamı kalmadi.'

Sözlerini tamamladığında esen hafif bir rüzgar onu tamamen söndürdü...

Sırası geldiğindeüçüncu mum, hüzünlü bir sesle dedi ki:

'Ben SEVGI'yim!!!

Yanacak gücüm kalmadı.

İnsanlar beni unuttu,değerimi anlamıyorlar...

En yakınların sevmeyi bile unuttular.'

Sevgi'da daha fazla beklemeden sönüp gitti...

Ansızın..! Odaya bir çocuk girdi ve üç mumunda yanmadığını gördü.

'Neden yanmıyorsunuz?

Sizin sonsuza kadar yanmanız gerekmiyor muydu? ' dedi.

Ve ardından ağlamaya başladı...

O zaman dördüncü mum konuşmaya başladı:

'Korkma, ben yandığım süre öteki mumlarıda yeniden yakabiliriz,

ben UMUT'um! '

Çocuk parlayan gözleriyle UMUT mumunu aldı

ve öteki mumları birer birer yaktı... UMUT ışığı yaşamımızdan hiç eksik olmamalı.....Ki hepimiz onunla birlikte

VEFA'yı, BARIŞ'I ve SEVGI'yi yaşatabilelim...

Alıntı

Selâm olsun Vefayı,Barışı, Sevgiyi yaşatabilene . .