Yoksun, tuzun buzu erittiği gibi, suyun ateşi söndürdüğü gibi hasretin de önce bedenimi eritiyor, sonra gözlerimdeki feri yok ediyor. Yoruluyorum, nefes almaktan bile yoruluyorum... Ve yokluğun soğuk, acımasız ve sessiz, yokluğun yakamdan Azrail misali düşmüyor. Bir gün beni yenecek, bir gün beni senden alıp gidecek... O gün bir mezar, üstünde bir beyaz gül bitecek. Yokluğun sadece bedenime zarar, yüreğime hiç kimse el süremeyecek... Yoksun aslında, var olduğun tek gerçek yer yüreğim. Onu da toprağa kendi ellerinle verdin... Kendine iyi bak sevdiğim, bir de adımın olmadığı YÜREĞİNE, yüreğimle...