Ben yalnızken çok ağlarım

Diplerde köşelerde kuytularda

İnsanlardan uzak yerlerde

Yatağımın köşesine kıvrılıp

Yastığıma sarılıp ağlarım

Hiçkimse bilmez bu hallerimi

Gündüzleri kahkahalar atarım

İnsanları güldürüp

Onlarla beraber gülerim

Herkes imrenir bana

Ben olmak isterler

Çok güçlüyümdür

Onların gözünde

Oysa güçlü rolü yapmaktan

Yoruldum tükendim

Çok güçsüzüm

Zayıfım kırılganım

Uçurumun kenarında

Parmak uçlarımda

Durur gibiyim

Üfleseler düşeceğim

Paramparça olacağım

Bunun farkında bile değiller

Mutlu olmayı

Bizede öğret diyorlar

Oysa mutsuz birisiyimdir

Yüreğimin yıprattığı saçlarıma

Papatyalar takarım

Bir yanım polyanna

Bir yanım külkedisidir

Karlar yağar umutlarıma

İçim sonbahardır hep

Dışım bahar bahçe !.