
Kutsal savaşların köpeği olup, en sığ günahlarda tükenmek üzerine bu hayat. Yaşamak için direnirken, boktan sebeplere yıkılmak belki de. Yokluğumda değerim olmayacak diyerek ölmeyi ertelemedik mi? Yaşanacak binlerce güzel anıdan bile daha önemli değil mi unutulma korkusu. Yoksa ellerim tetikte.
İlk önce kim unutur beni?
