Çok eskilerden bir rüzgar esti.

Taşlı yolda yürürken buldum kendimi.

Eski tahta kapı aralandı girdim içeri.

Uzun uzun seyrettim yıllar öncesini.

Eskisi gibi değildi o sımsıcak yuva.

Hatıralar canlandı efkarlıydı hava.

Bahçesinde sonbahar vardı, odalarında kış.

Sanki hiç olmamış gibi kimse kalmamış.

Zormuş çokluğun yokluğu bilemedim.

Kimsesiz evin kalabalığına yetişemedim…✔️