Aldığın ilk yaradan, ilk kayıptan, ilk acıdan sonra biliyorsundur artık güçlü olmanın gerekliliğini, denize düşenin değil çıkamayanın boğulduğunu. Çırpınırken tutunduğun her elin seni kurtarmak için uzatılmadığını… Başkaları sana akıl verirken verdiği aklın kendisine ne gibi bir faydası olacağını da hesaplıyor! Ve sen geleceğinin kuyusunu onlarla birlikte kazıyorsun. O bedeli sana o aklı veren ödemeyecek nasılsa. Belki hayatımı zorlaştırmak için uğraşan çok fazla kişi olmadı ama kolaylaşmaması için nöbet tutanları da biliyorum. İnsanlar seni üzme cesaretini senden alıyorlar aslında. Üzmelerine sen izin veriyorsun. Onlara söylenecek tek bir söz: Merhemim değilsen yarama yaklaşma!