Beni bitirdiler diyorum, kim diyorlar konuşamıyorum. Korkuyorum bir gün öldürecek beni içimde biriktirdiğim kelimeler. Korkuyorum ölmeden çıkamayacak ağzımdan söyleyemediklerim. Bensizliği göze alabilene sensizliğin amına koyum diyemedim ki zaten. Kaçıp gitmelerimle falan değil içime attıklarımla meşhurum ben galiba. bilmiyorum ki neyim var bana ne oldu. Hayatıma çeki düzen verdikten sonra tekrar dağıtıyorum sanki. İnanın adı psikopatlık değil bunun adı, sevgisizlik derler bizim aşağı mahallede. Fakat alıştım ben. Siz de alışın. Hırpalanmış ruhlara bilmeden deli diyor insanlar, desinler. Yaşamak akıl işi değil çünkü, gerçekten lan. Hani dışardan bakıldığında nasıl görünüyorum bilmiyorum ama içerde işler hiç rast gitmiyor lan. Asıl cehennemin içimde olduğuna yemin edebilirim, inanmazsanız bileklerime sorun… İyi falan değilim. Son günlerde huysuzum, gerginim, bencilim, en ufak bir şeye ağlıyorum, gereksiz insanları hayatımda baş köşeye oturtuyorum, yazmak istiyorum yazamıyorum, hiçbir şey istemiyorum, herkesle kavga ediyorum, mutlu olmadığım halde mutlu gibi görünmeye çalışıyorum. Bana iymisin diye sormayın. İyi olamıyorum…